Gedicht van Joan Kuijer
Nu de rust wederkeerde
Is het missen nog groter dan voorheen
Zo ontzettend Fijn dat ik je hebt gekend
Kon ik nog maar even bij je zijn

Wat hebben we genoten
Samen lachen
Luisteren naar je verhalen
Samen naar de griek
Met onze voeten in het zand
Tappas eten in de zon

'K zie je nog altijd zitten op de bank
Naast je oogappeltje

Het is nooit meer als voorheen
We keken altijd naar je uit
Moeilijk blijft het wel
Te vroeg
Te snel
Ben je heengegaan.

Joan Kuijer
31-1-2013
Vorige gedicht
Volgende gedicht